– Co umiesz?
– Wsio: tańcować, śpiewać, grać i rozbierać też, a za pługiem pozbieram ziemniaki.
– Głąbie, miałeś dzwonić z Warszawy!
– Właśnie wylądowałem i dzwonię.
– Która godzina?
– Dziewiąta. Jak się czujesz?
– Wspaniale, kurwa.
– Czy ty tak mówisz z przyzwyczajenia, czy masz taką potrzebę?
– Jestem chamska z natury.
– Muszę ci przyznać rację – odparła z niechęcią. Jeśli traktuje ją jako cel, jakich środków użyje? – Ale przespał się dopiero, jak miał siedemdziesiątkę i to w burdelu. „Jak na przyjemność to za krótkie, jak rodzaj ruchu – zbyt komiczne”. Nie był wdzięczny uczniom, którzy mu tę imprezę zafundowali.
– Waleria, jesteś moim zbawicielem, zbawicielką – wyłkała.
– Chryste, co się stało?
Ktoś okazał trochę uczucia, dużo uczucia.
– Mam strzaskane żebra i połamane serce. Na stole jest recepta…
Zbierała przy ogrodzeniu kasztany do płóciennej torby.
– Chyba nie wierzysz w ich leczniczą moc? – spytał kiedyś Maksymilian, patrząc, jak z przyjemnością przynosi je do domu i rozkłada na meblach i podłodze.
– W leczniczą nie, ale w rażenia tak.
– Co ty robisz? – krzyczał Maks. Nie wierzył temu, co widział.
– Porządek.
– Porządek w czym?
– W moim życiu seksualnym.
– Narozrabiałaś?
– Narozrabiałam.
– Co zrobiłaś?
– Pobiłam chama.
– Maks, ty wiesz, że życie ze mną będzie burzliwe, już taka jestem.
– Jasmina, czy wiesz, że życie ze mną będzie upierdliwe? Już taki jestem.
Co za okropna zbitka słów – uprawiać seks! Jak pole. Uprawiali siebie nawzajem. Oby po pewnym czasie nie była to orka na ugorze!
– Co się stało z szelkami od smokingu? Jasmina, słyszysz? Gdzie mam szukać szelek, kobieto?
Duch ojca Hamleta, nie było żartów!
– Zużyłam je do naprawy procy. Masz tylko jedną parę? Myślałam, że co najmniej sto pięćdziesiąt!
Dwa fotele przypominały Jasminie o poprzednim mieszkaniu fioletowej przyjaciółki. Zniszczonego parkietu z lat sześćdziesiątych nic nie przykrywało. Ruchome klepki stukały pod nogami. Pachniało śmiercią i płynem ogórkowym.
Violetta wyszła za Mahlera i była nieszczęśliwa, ale nigdy się do tego nie przyznała. Szukała kochanek dla męża, żeby mieć spokój.
– Jasmina, gdzie jesteś? – zawołał zaniepokojony. – Nie wiedział, co myśleć.
– Jestem w łazience, przydarzyło mi się nieszczęście hydrauliczne, zaraz posprzątam. Przynieś mopa z dołu, wyjdę za moment.
– Jak ja ciebie kocham, wiedźmo! – Oparł się o balustradę. – Psiakrew, brudna!
– Ja ciebie też, tak cię kocham, że mogłabym cię zabić – powiedziała Jasmina, ściskając wspomnienia, aż jej palce zbielały.
– Dlaczego miałabyś to zrobić? – zainteresował się.
– Jakbyś mnie zdradził. – Patrzyła na trawę.
– Och, to się zgadzam – roześmiał się z ulgą. – Nigdy tego nie zrobię!
Uspokojony dźwignął Jasminę ze ścieżki. Wstała z okrzykiem bólu.
– Mogłaś zbierać wspomnienia z rynny, do cholery!
Maksymilian pocałował ją w rękę, którą wytarła w obrus.
– Jasmina, dlaczego nie jesz gruszek? – Podniósł głowę.
– Kojarzą mi się z połamanymi żebrami i bólem.
– Wydajesz się zadowolona?
– Sernik jest pyszny! – Zlizywała ciasto podane łyżeczką do ust.
– Chciałaś się zabić czy poleciałaś tak sobie?
– Tak sobie.
Zataczając się, doszła na Planty. Słabła, drzewa zbliżały się na drewnianych nogach, wykrzywiały szyderczo twarze. Ucichło, nie było głosów i zapachów, tylko piskliwe gwizdy w uszach, sflaczałość i gumowatość szczupłych nóg, niemogących jej unieść. Za chwilę zwalą się na nią dominikanie! Umrze pogrzebana za wiarę, której nie wyznaje! Ławka, ławka, poleży i wszystko wróci do normy!
– Wróciłem dla wspomnienia, którym jesteś, zarośnięty, pomarszczony, zaniedbany, mosznę masz jak bukłak. Jesteś stary i nieestetyczny – powiedział Norbert, kuląc się pod kołdrą.
Albert wrócił z łazienki i stanął naprzeciwko Maksymiliana ośmielony słowami Norberta:
– Nie lubisz mnie? Ja ciebie też! Jesteś zmęczonym życiem niby pedałem, kiepskim aktorem i zszarganym facetem.
 |
 LUB ZOBACZ WIĘCEJ:   |